1- همه هستى کتاب شناخت خداوند است. آسمان، انسان و جانوران، همه ما را به يک هدف مىرساند. «وَ فِي خَلْقِکُمْ وَ ما يَبُثُّ مِنْ دابَّةٍ»
2- يکى از نعمتهاى الهى پراکنده بودن جنبندههاست که در غير اين صورت زندگى انسان فلج مىشد. «يَبُثُّ مِنْ دابَّةٍ»
3- آفرينش آسمانها و زمين يک طرف، آفرينش تمام جنبندهها يک طرف و آفرينش انسان نيز يک طرف. «خَلْقِکُمْ وَ ما يَبُثُّ» (نام انسان قبل از ساير جنبدهها و به صورت جداگانه برده شده که نشانه اهميّت است)
4- مطالعه در نظام هستى راه رسيدن به يقين است. «لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ»
جلد 8 - صفحه 515
5- آسمان، منشأ رزق بشر است. «مِنَ السَّماءِ مِنْ رِزْقٍ»
6- زمين، مرگ و حيات دارد و همواره (با پائيز و بهار) تکرار مىشود. «فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها»
7- حرکت بادها، امرى تصادفى نيست، بلکه بر اساس برنامه الهى است. «تَصْرِيفِ الرِّياحِ»
8- کتاب هستى، پر است از آيات گوناگون، که درک آن نياز به تفکّر و انديشه دارد. «آياتٌ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ»