تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) تِلْکَ آياتُ اللَّهِ نَتْلُوها عَلَيْکَ بِالْحَقِّ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَ اللَّهِ وَ آياتِهِ يُؤْمِنُونَ «6» تِلْکَ آياتُ اللَّهِ‌: ادله متقدمه دلايل قدرت خدا است، يا آيتهاى مذکوره آيات قرآنى است، نَتْلُوها عَلَيْکَ بِالْحَقِ‌: در حالتى که مى‌خوانيم آنها را بر تو به راستى و درستى و حق و حقانيت، و هر گاه که کفار به آيات الهى که در نهايت وضوح و ظهورند ايمان نياورند، فَبِأَيِّ حَدِيثٍ‌: پس به کدام سخن و کلام، بَعْدَ اللَّهِ وَ آياتِهِ‌: بعد از خدا و دلايل قدرت الهى و فرامين سبحانى، تؤمنون: ايمان مى‌آوريد. حفص که يکى از قراء است به غيبت خوانده، يعنى به کدام سخن بعد از سخن خدا که قرآن و آيات قدرت او است ايمان مى‌آورند و تصديق خواهند کرد. تبصره: آيه شريفه تهديدى است نسبت به معرضين از آيات سبحانى که اين فرامين آيات قرآن و احکام الهى، و عامل به آن رستگار و حائز به سعادت دنيا و آخرت است؛ بنابراين آنانکه به اين فرمايشات ايمان نياورند پس به کدام سخن بعد از سخن و کلام خدا ايمان آورند و تصديق خواهند کرد، بترسند که عاقبتش وخيم است.