اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
ذلِک‌َ بِأَنَّهُم قالُوا لَن تَمَسَّنَا النّارُ إِلاّ أَيّاماً مَعدُودات‌ٍ وَ غَرَّهُم فِي دِينِهِم ما کانُوا يَفتَرُون‌َ «24»
اينکه اعراض از حکم الهي و کتاب اللّه بواسطه اينست که گفتند ما اگر هم معصيت و نافرماني کنيم چون از بني اسرائيل هستيم آتش بيش از چند روز با ما تماس نميکند و اهل بهشت ميشويم و اينکه دعوي آنها را فريب داده و اينکه افتراء در دين آنها را مغرور کرده.
(اشکال)
شما مسلمين هم همين دعوي را داريد که اگر کسي با ايمان از دنيا برود بالاخره اهل نجات است و لو از فرق تا قدم غرق ذنوب باشد و پس از عذاب بمقدار ذنوبش اهل بهشت ميشود.
جلد 3 - صفحه 153
(جواب)
موضوع مطلب دو جاست يکي اينکه هر که بر دين حق از دنيا برود مخلّد در عذاب نيست زيرا آنکه تديّن بدين حق هم اقتضاي مثوبت دارد بلکه از تمام عبادات بالاتر است و تمام آنها منوط باين است و اگر بر خلاف حق معتقد و متديّن باشد مخلّد در عذاب و خردلي عباداتش پذيرفته نميشود خواه از هر طائفه و هر فاميل و قبيله باشد ديگر آنکه دين حق کدام است احتياج باثبات دارد و ثابت و محقّق است که دين حق شريعت محمّديّه طبق مذهب جعفري شيعه اثني عشري است و بين گفتار آنها و اينکه مطلب بودن بعيد است.