تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يَسْمَعُ آياتِ اللَّهِ تُتْلى عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَکْبِراً کَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِيمٍ «8»
يَسْمَعُ آياتِ اللَّهِ: مى‌شنود آيات و فرامين کلام خدا را، تُتْلى عَلَيْهِ: که خوانده مى‌شود بر او، ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَکْبِراً: پس اصرار کند و ثابت قدم در عناد و کفر خود در حالتى که گردن‌کش است از ايمان آوردن به آن. آيه اشعار است به آنکه اصرار در عناد و استکبار بعد از استماع آيات واضحه و دلايل ناطقه به حقيقت قرآن، بسيار مستبعد باشد نزد عقول و طباع و عادات. کَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها:
گوئيا هرگز نشنيده است آن را و هر گاه حال او در اصرار و عناد بر اين منوال باشد، فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِيمٍ: پس بشارت ده او را اى پيغمبر به عذابى دردناک.
لفظ بشارت در مقام انذار اشاره است به سرزنش و توبيخ اينگونه اشخاص.
تنبيه: آيه تهديد عظيمى و وعيد شديدى است نسبت به کسانى که فرو رفته‌اند در عناد و مخالفت، به مرتبه‌اى که فرامين الهى را مى‌شنوند که به آنها مکرر در مکرر ابلاغ مى‌شود و لکن عالما عامدا مخالفت نمايند، مانند کسى که اصلا نشنيده است. بنابراين اينگونه اشخاص مستوجب شوند ويل را و سرزنش يابند عذاب اليم را.