پیام‌های تفسیر نور

1- سخن حقّ را بايد به گوش همه رساند حتّى گنهکاران. أَفَّاکٍ أَثِيمٍ‌ ... تُتْلى‌ عَلَيْهِ‌ 2- اول تبليغ، بعد تهديد. قرآن به کسى «هلاک باد» مى‌گويد که اول آيات خود را به گوش او رسانده است. يَسْمَعُ آياتِ اللَّهِ‌ ... کَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها ... بِعَذابٍ أَلِيمٍ‌ 3- بدتر از بى‌اعتنايى به حقّ، اصرار بر آن و روحيّه استکبار است. «يُصِرُّ مُسْتَکْبِراً» 4- علامت تکبّر، بى‌اعتنايى به سخن حقّ است. «مُسْتَکْبِراً کَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها» 5- ريشه‌ى عيب جويى و تمسخر در بسيارى از موارد، نداشتن اطلاعات جامع و کافى است. «وَ إِذا عَلِمَ مِنْ آياتِنا شَيْئاً اتَّخَذَها هُزُواً» آرى، اگر شناخت‌ها عميق و گسترده شد، مسخره‌ها محو مى‌شود. 6- چون در مسخره اهانت است، کيفر مسخره‌کنندگان نيز عذاب خوار کننده‌است. هُزُواً ... عَذابٌ مُهِينٌ‌ «1». مطففين، 1. «2». ابراهيم، 2. «3». فصّلت، 6. «4». هُمزه، 1. تفسير نور(10جلدى)، ج‌8، ص: 518