تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ لِلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا لِلَّذِينَ لا يَرْجُونَ أَيَّامَ اللَّهِ لِيَجْزِيَ قَوْماً بِما کانُوا يَکْسِبُونَ «14»
قُلْ لِلَّذِينَ آمَنُوا: بگو اى پيغمبر آنان را که ايمان آورده‌اند، يَغْفِرُوا:
درگذريد و عفو کنيد تا عفو کنند و از سر انتقام بگذرند، لِلَّذِينَ لا يَرْجُونَ أَيَّامَ اللَّهِ: مر آنان را که توقع ندارند روزهائى که در آن خدا عذاب نازل فرموده بر کافران، (عرب وقايع هلاک و عذاب را به ايام تعبير نمايد). مراد آنست که انتقام مکشيد تا خدا متولى مجازات ايشان شود روزهائى که مقرر است براى وقوع عذاب بر ايشان، يا درگذريد از انتقام قومى که اميد ندارند به روزهائى که حق تعالى موقت ساخته براى نصرت مؤمنان و ثواب دادن به ايشان. پس بيان علت امر را فرمايد: لِيَجْزِيَ قَوْماً: تا جزا و پاداش دهد خدا قوم را از مؤمنان و کافران، بِما کانُوا يَکْسِبُونَ: به آنچه هستند که کسب مى‌کنند از ايمان و کفر و طاعت و معصيت.