تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَيْها ثُمَّ إِلى‌ رَبِّکُمْ تُرْجَعُونَ «15» پس در بيان جزاى اعمال بيان فرمايد که: مَنْ عَمِلَ صالِحاً: هر که بجا آورد کردار شايسته و پسنديده از اطاعت و مغفرت و احسان و خيرات و مبرات، فَلِنَفْسِهِ‌: پس براى نفس او است، چه ثواب آن کردار بر او عايد شود نه به غير. وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَيْها: و هر که کار بدى کند از معصيت و دشنام و شر و فساد، پس بر نفس اوست و زر و وبال و عقاب آن. ثُمَّ إِلى‌ رَبِّکُمْ تُرْجَعُونَ‌: پس بسوى پروردگار خود باز گرديده خواهيد شد، يعنى عاقبت شما به عرصه‌گاه محشر است که در آن مالک امر و نهى و نفع ضرر هيچکس نيست مگر ذات يگانه سبحانى. تبصره: افعال صادره انسانى گذشته از آنکه در آخرت پاداش بر آن مترتب شود، در دنيا هم منشأ اثر باشد، يعنى عمل شايسته موجب برکت و وسعت و جلد 12 - صفحه 47 سعادت، و عمل ناشايسته سبب نحوست و نکبت و شقاوت گردد. در کتاب کافى- از حضرت رضا عليه السّلام: اوحى اللّه الى نبى من الانبياء اذا اطعت رضيت و اذا رضيت بارکت و ليس لبرکتى نهاية و اذا عصيت غضبت و اذا غضبت لعنت و لعنتى تبلغ السابع من الورى. وحى فرمود خدا به پيغمبرى از پيغمبران: هرگاه اطاعت من کنى، راضى شوم، و وقتى راضى شدم، برکت دهم تو را و برکت من نهايت ندارد؛ و هرگاه معصيت کنى، غضب کنم، و وقتى غضب فرمايم، لعن نمايم تو را و لعنت هم تا هفت پشت تو را رسد (خطاب به پيغمبر و مراد بندگانند) «1».