تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ خَلَقَ اللَّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِّ وَ لِتُجْزى کُلُّ نَفْسٍ بِما کَسَبَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ «22»
بعد از آن بيان عدم تسويه فرمايد:
جلد 12 - صفحه 52
وَ خَلَقَ اللَّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ: و بيافريد خدا آسمانها و زمين‌ها را، بِالْحَقِ: به راستى و درستى، يعنى به عدل و دادگسترى و مقتضاى معدلت آنست که ميان موحد و مشرک و محسن و مسيى‌ء تفاوت باشد. وَ لِتُجْزى کُلُّ نَفْسٍ: و براى آنکه پاداش داده شود هر فرد نفسى بِما کَسَبَتْ: به آنچه کسب کرده از طاعت و معصيت و بد و نيک، وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ: و ايشان ستم ديده نشوند، يعنى نقص ثواب مطيعان و ازدياد عقاب عاصيان ننمايد بلکه هر يک به فراخور عمل خود جزا يابند.
«شأن نزول»: از سعيد بن جيبر نقل است که «عزى» سنگى سفيد بود مى‌پرستيدند و عادتشان آن بود که اگر چيز ديگرى طبع آنها مايل شدى، أوّلى را واگذاشته به دومى مشغول پرستش شدى «1»: حق تعالى بر سبيل تعجيب فرمايد: