تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ ما کانَ حُجَّتَهُمْ إِلاَّ أَنْ قالُوا ائْتُوا بِآبائِنا إِنْ کُنْتُمْ صادِقِينَ «25»
و نيز در وصف منکران و ملحدان فرمايد:
وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ: هرگاه خوانده شود بر ايشان. آياتُنا بَيِّناتٍ: آيتهاى کتاب ما در حالتى که واضحة الدلاله است بر آنچه مخالف معتقد ايشان است، ما کانَ حُجَّتَهُمْ: نباشد دليل و برهان آنها در مقابل آن، إِلَّا أَنْ قالُوا: مگر آنکه گويند: ائْتُوا بِآبائِنا: بياريد پدران ما را، يعنى از خداى بخواهيد ايشان را زنده گرداند، إِنْ کُنْتُمْ صادِقِينَ: اگر هستيد راستگويان در آنکه خدا زنده نمايد مردگان را. و شبهه‌اى نيست در آنکه صدور اين کلام از ايشان از روى جهالت بود، زيرا احياى موعود موقت است به وقت خاص که قيامت و دار جزا باشد، پس اگر به وقت خواستن ايشان در دنيا تحقق نيابد، منافى آن نخواهد بود و براهين عقلى و نقلى بر ثبوت آن محقق است.