تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلِ اللَّهُ يُحْيِيکُمْ ثُمَّ يُمِيتُکُمْ ثُمَّ يَجْمَعُکُمْ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ لا رَيْبَ فِيهِ وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ «26»
حق تعالى در الزام ايشان فرمايد:
قُلِ اللَّهُ يُحْيِيکُمْ: بگو در جواب ايشان خدا زنده فرمايد شما را در ارحام مادران، چه غير او بر آن قدرت ندارد، ثُمَّ يُمِيتُکُمْ: پس مى‌ميراند شما را در دنيا نزد انقضاى آجال، ثُمَّ يَجْمَعُکُمْ: پس جمع نمايد شما را در قبور، إِلى يَوْمِ
جلد 12 - صفحه 58
الْقِيامَةِ: تا روز قيامت، لا رَيْبَ فِيهِ: که هيچ شک و شبهه نيست در وقوع آن به جهت قيام حجت و برهان بر آن، وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ: و لکن بيشتر مردمان، لا يَعْلَمُونَ: نمى‌دانند اين را به سبب عدم تأمل و تفکر در آن، زيرا پس از ثبوت آنکه اماته و احيا در حيطه قدرت قادر متعال است، لازم آيد اقرار به بعث و نشور؛ چه ذاتى که قادر باشد بر احيا و اماته، هر آينه بر اعاده آن نيز قدرت خواهد داشت.