اين آيه وآيه‌ى قبل، دوازده مرتبه از نشانه‌هاى قدرت خدا نام برده است تا روح توحيد را در انسان شکوفا کند.
مراد از داخل کردن شب در روز ويا روز در شب، يا کم وزياد شدن طول ساعات شب وروز در فصل‌هاى مختلف است ويا غروب وطلوع تدريجى. البتّه معناى اوّل روشن‌تر است.
نمونه قدرت‌نمايى خداوند در بيرون آوردن زنده از مرده، آفريدن سلّول زنده از مواد غذايى بى‌جان است.
گاهى از کافران مرده دل، فرزندان مؤمن و زنده دل و از مؤمنان زنده دل، فرزندانى کافر و مرده دل ظاهر مى‌شود «1» که اين يکى از مصاديق آيه است.
مراد از رزق بى‌حساب، رزق فراوان وبى‌شمار است، نه آنکه حسابش از دست او خارج باشد. و ممکن است مراد آن باشد که رزق او خارج از محاسبات شماست، و او از راهى که گمان نمى‌بريد رزق مى‌دهد.
تفاوت مردم در رزق، يکى از حکمت‌هاى الهى است، تا مردم به يکديگر نيازمند بوده و زندگى اجتماعى تشکيل دهند و صفات سخاوت و ايثار و صبر و قناعت در آنان شکوفا شود.
زيرا در صورت يکسان بودن، اين صفات شکوفا نمى‌شود. امّا اگر کسى نعمتى داشت و ديگرى کمتر يا نعمتى ديگر داشت، مردم براى جبران کمبودها دور هم جمع مى‌شوند و صفات تعاون و سخاوت از طرف دارنده نعمت و صفات قناعت و عفّت و صبر از سوى نادار شکوفا مى‌شود.
«1». تفسير مجمع‌البيان، ج 2، ص 728.
جلد 1 - صفحه 494