کلمه «بال» يا به معناى کار و حالات و شئون است و يا به معناى روح و قلب.
تکرار جمله «آمَنُوا»، نشانه آن است که بايد ايمان به وحى و دستورات پيامبر هم وزنِ ايمان به خدا باشد همچنين خداشناسى و جهان بينى صحيح و رفتارهاى خوب به تنهايى نجاتبخش نيست، بلکه ايمان به رسالت پيامبر اسلام و شريعت او نيز لازم است.
مراد از «عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» انجام تمام کارهاى صالح نيست، زيرا انجام تمام آنها براى انسان ممکن نيست. چنانکه مراد اين نيست که تمام کارهاى مؤمنان صالح است، زيرا به
جلد 9 - صفحه 61
دنبال آن مىفرمايد: «کَفَّرَ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ» بدىهاى آنان را جبران مىکنيم. «1» بلکه مراد انجام کارهاى نيک در هر زمينهاى به مقدار توان و در حد امکان است.
مراد از «بِما نُزِّلَ عَلى مُحَمَّدٍ»، وحى الهى است که هم شامل قرآن مىشود و هم شامل سنّت پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله. چنانکه در قرآن مىخوانيم: «ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى» «2» سخنان او از روى هوا و هوس نيست.
همان گونه که تکليف نماز و روزه بر پيامبر نازل شد، دستور تعيين جانشين نيز در حجّةالوداع نازل شد. يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْکَ ... «3» بنابراين بشارت در اين آيه مخصوص کسانى است که به تمام آنچه بر پيامبر نازل شده (نه فقط به بخشى از آن)، ايمان داشته باشند.