1- سرنوشت و عاقبت خوب يا بد انسان، تابع افکار و اعمال اوست. «أَضَلَ
جلد 9 - صفحه 63
أَعْمالَهُمْ ... أَصْلَحَ بالَهُمْ- ذلِکَ بِأَنَّ الَّذِينَ ...»
2- باطلگرايى، زمينه گرايش به کفر است. «الَّذِينَ کَفَرُوا اتَّبَعُوا الْباطِلَ»
3- هر راهى که در مقابل حقّ قرار گيرد، باطل و بى اساس است و ميان حق و باطل، راه سومى وجود ندارد. اتَّبَعُوا الْباطِلَ ... اتَّبَعُوا الْحَقَ
4- باطل، از ناحيه انسان است و به خدا نسبتى ندارد ولى حق از سوى خداوند است و حقايق آسمانى پوچ نيستند. «الْحَقَّ مِنْ رَبِّهِمْ»
5- مصداق بارز و روشن حقّ، قرآن است. «اتَّبَعُوا الْحَقَّ مِنْ رَبِّهِمْ» (در آيه قبل خوانديم: «بِما نُزِّلَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ»)
6- استفاده از مثال و بيان عوامل سعادت و شقاوت انسان در قالب تمثيل، از اصول تربيتى قرآن است. ذلِکَ بِأَنَ ... کَذلِکَ يَضْرِبُ اللَّهُ لِلنَّاسِ أَمْثالَهُمْ