«دَمَّرَ» از «تدمير» به معناى نابودى، هلاکت و زير و رو کردن است و آنگاه که در کنار آن، «على» قرار گيرد، شدّت را مىرساند.
در قرآن نابودى و هلاکت مردم، بر اساس عملکرد و خلق و خوى آنان است:
- گروهى به خاطر طغيان هلاک شدند. «فَأُهْلِکُوا بِالطَّاغِيَةِ» «1»
- برخى به خاطر لجاجت و انکار. تُدَمِّرُ کُلَّ شَيْءٍ بِأَمْرِ رَبِّها ... إِذْ کانُوا يَجْحَدُونَ «2»
- عدّهاى به دليل مکر و حيله. «فَانْظُرْ کَيْفَ کانَ عاقِبَةُ مَکْرِهِمْ أَنَّا دَمَّرْناهُمْ وَ قَوْمَهُمْ أَجْمَعِينَ» «3»
«1». حاقّه، 5.
«2». احقاف، 25.
«3». نمل، 51.
جلد 9 - صفحه 70
- گروهى به خاطر گناه. «فَأَهْلَکْناهُمْ بِذُنُوبِهِمْ» «1»
- برخى به خاطر ظلم و ستم. «أَهْلَکْناهُمْ لَمَّا ظَلَمُوا» «2»