تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) ذلِکَ بِأَنَّ اللَّهَ مَوْلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ أَنَّ الْکافِرِينَ لا مَوْلى‌ لَهُمْ «11» ذلِکَ بِأَنَّ اللَّهَ‌: آنچه مذکور شد از اذلال و عقوبت کافران و نصرت و مثوبت مؤمنان، به سبب آنست که خداى تعالى، مَوْلَى الَّذِينَ آمَنُوا: دوست کسانى است که ايمان آورده‌اند، و ناصر و معين ايشان است، وَ أَنَّ الْکافِرِينَ لا مَوْلى‌ لَهُمْ‌: و بدرستى که کافران را هيچ دوستى و ناصرى و معينى براى ايشان نيست. نزد بعضى اين آيه در روز احد نازل شد وقتى که حضرت در شعب جبل بود، و مردمان بعضى مقتول و جمعى مجروح، مشرکان مى‌گفتند: اعلى هبل. مسلمانان مى‌گفتند: الله اعلى و اجل. کافران به مؤمنان بر سبيل فرح و سرور جلد 12 - صفحه 109 (يوم بيوم ان لنا غزى و لا غزلکم) رسول فرمود: اللّه مولينا و لا مولى لکم، هر دو طايفه مساوى نيستند، کشته‌گان ما زندگان آخرت و مرزوق به انواع نعمت در جنت، اما از شما در جهنم معذب به اصناف عقوبت‌ «1». نکته: آيه‌ (رُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلاهُمُ الْحَقِّ)* «2» مناقض‌ (لا مَوْلى‌ لَهُمْ) نيست زيرا مراد از مولى در آيه اولى به معنى پروردگار عباد و مالک امر ايشان، و در آيه ثانيه به معنى ناصر؛ پس نصرت او سبحانه مخصوص به مؤمنان و کافران را اصلا از آن نصيبى نباشد.