1- آنان که ديگران را در برابر حق به مقاومت دعوت مىکنند، با ذلّت و عذاب جان خواهند داد. فَکَيْفَ إِذا تَوَفَّتْهُمُ ...
2- مرگ، نابودى نيست، بلکه گرفتن کامل روح و جان توسط فرشتگان است.
«تَوَفَّتْهُمُ»
جلد 9 - صفحه 94
3- کيفر منافقانِ مرتدّ، از لحظه جان دادن آغاز مىشود. «تَوَفَّتْهُمُ الْمَلائِکَةُ»
4- توجّه به عمر محدود دنيا و خط پايانى توطئهها و گرفتار شدن به عذاب، مىتواند انسان را از توطئه بازدارد. فَکَيْفَ إِذا تَوَفَّتْهُمُ ... يَضْرِبُونَ ...
5- دشمنى با وحى و قرآن، موجب خشم خداوند و بطلان اعمال انسان مىشود.
ذلِکَ ... فَأَحْبَطَ أَعْمالَهُمْ
6- گرچه کافران در انتخاب راه و روش خود مختارند، «اتَّبَعُوا، کَرِهُوا» امّا چارهاى جز پذيرش آثار و پيامدهاى آن ندارند. «فَأَحْبَطَ أَعْمالَهُمْ»
7- گاهى انسان نيکىها و آنچه را کاشته است، خود به آتش کشيده و نابود مىکند. اتَّبَعُوا ... کَرِهُوا ... فَأَحْبَطَ أَعْمالَهُمْ
8- حرکت در مسيرى که رضاى الهى در آن نيست، بيهوده گرايى و قابل توبيخ است. اتَّبَعُوا ... کَرِهُوا ... فَأَحْبَطَ أَعْمالَهُمْ