بازداشتن مردم از راه خدا، در قالب‌هاى متعدّدى مى‌تواند صورت گيرد از جمله: تحريف قانون الهى، بدعت‌گذارى در دين، ايجاد شک در باورهاى مردم، (نظير «أَ تَعْلَمُونَ أَنَّ صالِحاً مُرْسَلٌ» «1»، از کجا مى‌دانيد که صالح پيامبر است؟)، تضعيف رهبران الهى (نظير گفتن شاعر، کاهن، ساحر و مجنون به پيامبران)، تهديد مردم براى جلوگيرى از ايمان آوردن، سرگرم کردن مردم به مسائل لغو و غير ضرورى، ايجاد جنگ و جدال، وضع قوانين دست و پاگير براى جلوگيرى از کارهاى الهى، در رأس قرار گرفتن نااهلان در امور دينى و ايجاد شايعه براى افراد لايق.
انسان گاهى به جاى حق پذيرى و اقدام در مسير رشد و کمال خود، با حق به ستيز برخاسته و خود را به صورت بدترين عنصر در مى‌آورد:
- با خدا، دشمنى و لجاجت مى‌کند. کَفَرُوا ... بَعْدِ ما تَبَيَّنَ
- با پيامبر، مخالفت و سرسختى دارد. «شَاقُّوا الرَّسُولَ»
- با مردم، دشمنى کرده و مانع حق پذيرى آنان مى‌شود. صَدُّوا عَنْ ...
- با خود دشمنى کرده و باعث نابوى و هلاکت خويش مى‌شود. «سَيُحْبِطُ أَعْمالَهُمْ»