تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ شَاقُّوا الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدى لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً وَ سَيُحْبِطُ أَعْمالَهُمْ (32)
إِنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا: بدرستى که آنانکه کافر شدند به خدا و رسول، وَ صَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ: و بازداشتند و منع نمودند مردم را از راه خدا که دين اسلام است، وَ شَاقُّوا الرَّسُولَ: و مخالفت کردند و معاندت نمودند با پيغمبر خدا، مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ:
بعد از آنکه روشن گشته بود و ظاهر شده مر ايشان را، الْهُدى: راه راست، يعنى طريق اسلام که در تورات خوانده بودند و از معجزات بينه و آيات ظاهره آن را دانسته، مراد رؤساى قريش هستند، لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً: هرگز ضرر نتوانند زد خدا را چيزى، يعنى کفر و منع ايشان ضررى به خدا نخواهد رسانيد بلکه شر آن بديشان برگردد، وَ سَيُحْبِطُ أَعْمالَهُمْ: و زود باشد که باطل گرداند خدا اعمال آنها را، يعنى ايشان را بر خيرات و مبرات در آخرت ثواب ندهد به جهت نداشتن ايمان؛ يا مکايد ايشان را در باب مخالفت با پيغمبر مندفع سازد و ايشان را به مقاصد و اغراض خود نرساند بلکه ثمره جهل و مکرى که در اين باب کنند کشتن و جلاى وطن خود باشد.
تنبيه: آيه شريفه آگاهى است به آنکه بعد از مبين شدن صراط هدايت و اسلام، کسانى که مخالفت نموده در مقام طرفيت و دشمنى با فرامين مقدسه قرآن برآيند، به ساحت کبريائى ضررى نرسانند، بلکه نتيجه وبال و نکال به خود آنها برگردد، چنانچه سير تاريخى اين مطلب را محقّق سازد از اول صدر اسلام تا اين زمان چه بسيار اشخاص در مقام مخالفت برآمدند عاقبت به شآمت عمليات خود گرفتار شدند.
جلد 12 - صفحه 132