تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ إِنْ تُخْفُوا ما فِي صُدُورِکُمْ أَوْ تُبْدُوهُ يَعْلَمْهُ اللَّهُ وَ يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ اللَّهُ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ «29»
بعد از آن، در تهديد آنانکه به رغبت قلبى با اهل کفر و خلاف موافقت و مساعدت نمايند مى‌فرمايد:
قُلْ إِنْ تُخْفُوا ما فِي صُدُورِکُمْ: بگو اى پيغمبر به امت، اگر پنهان داريد آنچه در سينه‌هاى شما يعنى قلبهاى شما است از موالات کفار و مخالفين و غير
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 66
آن، أَوْ تُبْدُوهُ: يا آشکار و ظاهر کنيد آن را، يَعْلَمْهُ اللَّهُ: مى‌داند خداى تعالى به علم ازلى، وَ يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ: و مى‌داند آنچه در آسمانها است از اصناف علويات، وَ ما فِي الْأَرْضِ: و آنچه در زمين است از انواع سفليات. پس به اعمال و اقوال ظاهريه و باطنيه شما عالم خواهد بود، کوچک و بزرگ امور از ذره تا دره و خطرات قلبيه و لمحات عينيه، حتى حرکت مور سياه در ليله ظلما در صخره سما در قعر دريا، کلّى و جزئى آن از علم الهى مخفى نيست، تمام را دانا و بينا باشد. وَ اللَّهُ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ: و خداى تعالى بر همه چيز توانا است و قدرت او بر تمام مقدورات احاطه نموده، پس هر چه مى‌کنيد در آشکارا و نهانى مى‌داند، و جزا و پاداش آن را قادر است. و چون چنين است، پس مخالفت و معصيت او ننمائيد و به صميم قلب، منقاد و مطيع اوامر او شويد و از نواهى و محرمات سبحانى احتراز و دورى کنيد تا سعادت دنيا و آخرت را دريابيد. بنابراين تأخير عذاب و عقاب مستحقان، نه به جهت عجز سبحانى است، بلکه به حکمت و مصلحت و اتمام حجت باشد که شايد توبه و تدارک نمايند.