در ذيل آيه قبل خوانديم که وليدبن عَقبه به دروغ، خبر مخالفت مردم با پرداخت زکات را به پيامبر صلى الله عليه و آله داد. مردم آماده هجوم شدند که آيه نازل شد: هرگاه فاسقى خبرى آورد تحقيق کنيد. اين آيه مى‌فرمايد: اصولًا مردم بايد تابع پيغمبر باشند، نه آنکه رهبر الهى تابع
جلد 9 - صفحه 173
هيجان‌هاى ناپخته‌ى برخاسته از گزارشات افراد فاسق قرار گيرد.
در روايات مى‌خوانيم: اگر اهل ايمان نزد شما محبوب بودند، در راه خير هستيد و اگر به گنهکاران علاقمند بوديد، در شما خيرى نيست. «1»
بر اساس روايات، يکى از مصاديق ايمان در جمله‌ى «حَبَّبَ إِلَيْکُمُ الْإِيمانَ»، محبّت على‌ابن ابى‌طالب عليهما السلام و مراد از کفر و فسوق و عصيان، دشمنى با اهل‌بيت پيامبر عليهم السلام است. «2»
در حديث مى‌خوانيم: کسانى که علاقه به معنويات و تنفّر از گناه را نعمت نمى‌دانند، نعمت‌هاى الهى را کفران کرده، عملشان کم و تلاشهاى آنان نابود است. «3»
رسيدن به رشد و کمال، هديه‌ى الهى به انبياست؛ «آتَيْنا إِبْراهِيمَ رُشْدَهُ» «4» ووظيفه‌ى آنها رشد دادن ديگران مى‌باشد؛ «يا قَوْمِ اتَّبِعُونِ أَهْدِکُمْ سَبِيلَ الرَّشادِ» «5» آنان نيز خود به دنبال رشد بوده‌اند، چنانکه حضرت موسى در بيابان‌ها به دنبال حضرت خضر مى‌رود تا از طريق علم او به رشد برسد؛ «هَلْ أَتَّبِعُکَ عَلى أَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْداً» «6»
ايمان زمينه‌ى رشد، «وَ لْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ» «7» و کتب آسمانى وسيله‌ى رشد هستند، «يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ» «8». در اين آيه نيز مؤمنان واقعى اهل رشد معرّفى شده‌اند. «أُولئِکَ هُمُ الرَّاشِدُونَ» به هر حال مراد از رشد در قرآن، رشد معنوى است، و اين کوته فکرى است که انسان رشد را تنها در کاميابى‌هاى دنيوى بداند.
در مديريّت و سياست‌گذارى جامعه، اگر تصميم‌گيرنده معصوم يا عادل نباشد، از استبدادى سر در مى‌آورد که در آن رشدى نيست، «وَ ما أَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشِيدٍ» «9» ولى اگر تصميم‌گيرنده معصوم يا عادل باشد، زمينه‌ى رشد فراهم است. «أُولئِکَ هُمُ الرَّاشِدُونَ»