تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
ق وَ الْقُرْآنِ الْمَجِيدِ «1»
ق: مفسرين را در اين حرف شريف اقوالى است:
1- معانى الاخبار ابن بابويه رحمه الله از حضرت صادق عليه السّلام: و اما (ق) فهو الجبل المحيط بالارض و خضرة السماء منه و به يمسک اللّه الارض ان تميد باهلها «1». فرمود: و اما «ق» پس او کوهى است محيط به زمين، و سبزى آسمان از او است. و به آن نگهدارد خداى تعالى زمين را که متزلزل شود به اهلش (کوه قاف معروف).
2- سيد مرتضى علم الهدى رحمه اللّه فرمايد: ايراد حروف مقطعه در اوايل سور به جهت امتياز منثور است از منظوم در اول کلام، چه شنونده به مجرد استماع اين حروف استدلال کند بر آنکه کلام بعد از آن نثر است نه نظم، در رد کسانى که قرآن را شعر مى‌گفتند.
3- ابن عباس گفته: اسمى است از اسماء الهى «2».
4- مفتاح هر اسمى از اسماء حسنى که اول آن قاف باشد مانند: قادر، قدير، قاهر، قهار، قابض، قوى، قريب، قدوس، قيوم.
5- قسم به قدرت سبحانى.
6- اشاره به قوّت قلب حضرت محمدى صلّى اللّه عليه و آله.
7- اشاره به کلمه قضى اللّه ما هو کائن.
8- اشعار به قل يا محمد صلّى اللّه عليه و آله، پس معنى آنکه سوگند به حقيقت قاف.
وَ الْقُرْآنِ الْمَجِيدِ: و به حقيقت قرآن بزرگوار که بعثت شخصى از جنس
«1» معانى الاخبار (چ تهران، 1379 ق) ص 23- 22.
«2» مجمع البيان (1403 ق- قم) ج 5 ص 141.
جلد 12 - صفحه 213
آدميان به جهت انذار به مبعوث شدن ايشان در نشأه آخرت، محل تعجب نيست؛ و مجديت قرآن به اعتبار شرافت آنست بر ساير کتب، يا از حيثيت آنکه کلام ذات يگانه بزرگ و بزرگوار است، يا به سبب آنکه دانستن احکام و معارف آن باعث بزرگوارى است نزد خالق و خلايق. (جواب قسم انکار تعجب منکران بعث است بقوله:)