تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) بَلْ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ فَقالَ الْکافِرُونَ هذا شَيْ‌ءٌ عَجِيبٌ «2» بَلْ عَجِبُوا: بلکه عجيب داشتند معاندان، أَنْ جاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ‌: اينکه آمد ايشان را ترساننده‌اى از جنس آنها و حال آنکه محل تعجب نيست، زيرا علم ايشان به آنکه ترساننده متصف به عدالت و امانت و شفقت و مرحمت و ساير اخلاق حسنه، دلالت صريحى است بر آنکه ناصح و مشفق ايشان باشد و ترسان به ورود مکروه بر آنها و جز خيرخواهى جامعه بشر منظورى ندارد، و هرگاه او از وقوع مکاره بر ايشان کراهت داشته باشد به مقتضاى رأفت، تنبيه آنان نمودن بر او لازم خواهد بود بلکه انذار و تحذير ايشان به نزول عقاب و عذاب سبحانى الزم لوازم باشد، و عقل بر وجوب جزاى عمل و علم آنها به نشأه اولى و به قدرت سبحانى بر آفرينش موجودات برهان محکمى است بر وقوع نشأه آخرت، بنابراين تعجب آنان موردى نخواهد داشت. بعد از آن نسبت به تعجب اول که بعثت باشد بر سبيل توبيخ فرمايد: وَ قالَ الْکافِرُونَ‌: پس گفتند ناگرويدگان به رسالت، هذا شَيْ‌ءٌ عَجِيبٌ‌: اين بعثت حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله براى رسالت چيزى عجيب است که از ميان ما او برگزيده شده.