آیه ۱ سوره ق

«ق»: از حروف مقطعه است (نگا: بقره / . «الْمَجِیدِ»: بزرگوار. مراد کثیرالفوائد، و دارای ظاهری آراسته و محتوائی ارزشمند، و دستورهائی عالی، و برنامه‌هائی آموزنده و حیات‌بخش است. «وَالْقُرْآنِ الْمَجِیدِ»: مقسوم‌له یا جواب قسم (إِنَّکَ رَسُولُ اللهِ) محذوف است.

۱- سوگند خداوند، به قرآن مجید «ق و القرءان المجید» ۲- تأکید خداوند، بر حقانیت رسالت پیامبراسلام «ق و القرءان المجید . بل عجبوا أن جاءهم منذر» سوگند به قرآن در حقیقت تثبیت حقانیت آن و در نتیجه تأکید بر حقانیت رسالت پیامبراسلام(ص) و نوعى تأیید غیرمستقیم است. ۳- قرآن، خود گواه حقانیت خویش * «و القرءان المجید» وجود سوگند به «قرآن» در متن آن، در صورتى منطقى خواهدبود که از متن قرآن، بتوان اهمیت و حقانیت آن را استفاده کرد. ۴- قرآن، داراى ارج و عظمتى والا «و القرءان المجید» ۵- «قرآن مجید»، عنوانى انتخاب شده از سوى خداوند «ق و القرءان المجید»

۶- «المروىّ عن أئمّتنا - علیهم السلام - انّها من المتشابهات الّتى استأثر اللّه تعالى بعلمها و لایعلم تأویلها إلاّ هو; [منبع: مجمع البیان، ج ۱، ص ۱۱۲; نورالثقلین، ج ۱- ، ص ۳۰، ج ۸.] از امامان ما(ع) روایت شده است: این ها (حروف مقطعه که سوره ها با آنها آغاز مى شود) از متشابهاتى است که خداوند علم آنها را به خود اختصاص داده و تأویل آنها را غیر از او کسى نمى داند».