پیام‌های تفسیر نور

1- توجّه به معاد و حيات پس از مرگ، محور هشدار انبيا است. جاءَهُمْ مُنْذِرٌ ... ذلِکَ رَجْعٌ بَعِيدٌ 2- به سؤالات و شبهات اعتقادى پاسخ دهيد. تعجّب کفّار، ناشى از متلاشى شدن جسد انسان در زمين است که قرآن پاسخ مى‌دهد: ما اين فرسايش را مى‌دانيم. أَ إِذا مِتْنا ... قَدْ عَلِمْنا ما تَنْقُصُ الْأَرْضُ‌ 3- تمام تحوّلات و تغييرات مادّى حساب و کتاب داشته و زير نظر خداست. «قَدْ عَلِمْنا ما تَنْقُصُ الْأَرْضُ» «1». الرّحمن، 19. جلد 9 - صفحه 209 4- زمين، خاصيّت فرسايش دهندگى دارد. «تَنْقُصُ الْأَرْضُ مِنْهُمْ» 5- علم خداوند به ذرّات هستى، منافاتى با ثبت و ضبط امور ندارد. عَلِمْنا ... وَ عِنْدَنا کِتابٌ‌ (مثل آن که شما به کسى بگويى: من خودم مى‌دانم و در ضمن اسناد و مدارک هم نشان بدهى.) 6- خداوند، نسبت به کفّار نيز اتمام حجت مى‌کند. «کَذَّبُوا بِالْحَقِّ لَمَّا جاءَهُمْ» 7- ريشه اضطراب و سردرگمى، تکذيب حق و کفر است، همان‌گونه که ريشه آرامش، توجّه به قرآن و ياد خداست. بَلْ کَذَّبُوا بِالْحَقِ‌ ... فَهُمْ فِي أَمْرٍ مَرِيجٍ‌ 8- کسى که ايمان ثابت و محکمى ندارد، هر لحظه سخنى مى‌گويد و مضطرب است. (گاهى پيامبر را ساحر و کاهن و گاهى مجنون و شاگرد ديگران مى‌خواندند.) «فِي أَمْرٍ مَرِيجٍ»