تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) بَلْ کَذَّبُوا بِالْحَقِّ لَمَّا جاءَهُمْ فَهُمْ فِي أَمْرٍ مَرِيجٍ «5» بعد از آن، اخبار از تکذيب آنها فرمايد: بَلْ کَذَّبُوا بِالْحَقِ‌: نه چنان است که ايشان معترف حق باشند، بلکه به جهت عدم تدبر و تفکر تکذيب کردند و ايمان نياوردند به حق که قرآن و پيغمبر است، لَمَّا جاءَهُمْ‌: زمانى که آمد به ايشان قرآن که در کمال اعجاز است، يا پيغمبر که به جهت اثبات نبوت خود اظهار معجزه نمود و حجت بر ايشان لازم ساخت، فَهُمْ فِي أَمْرٍ مَرِيجٍ‌: پس مکذبان در کارى شوريده‌اند و مضطرب و درهم و برهمند، چه گاهى قرآن را به سحر نسبت مى‌دهند، و زمانى به شعر، و گاهى به افسانه؛ و پيغمبر را زمانى مجنون گويند، و گاهى ساحر، و وقتى مفترى؛ و اصلا به يک امر قرار نمى‌گيرند و تعقل در گفتار خود نکنند به جهت تحير آنها در قرآن و فرط جهالت ايشان به حال او.