«رَواسِيَ» جمع «راسية» به معناى محکم و استوار است.
بيان زوجيّت گياهان، يکى از معجزه‌هاى علمى قرآن است. «مِنْ کُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ»
جلد 9 - صفحه 210
ريشه تعجّب و بعيد شمردن معاد، چند چيز است:
الف) مرده‌اى که پوسيد و خاکش پراکنده شد، چه کسى مى‌داند کجاست؟
ب) بر فرض ذّرات پراکنده شناخته شوند، با چه قدرتى جمع مى‌شوند؟
در پاسخ شبهه اول در آيه 4 خوانديم: ما همه ذرّات خاک را مى‌دانيم و مى‌شناسيم. «عَلِمْنا ما تَنْقُصُ الْأَرْضُ مِنْهُمْ»
در پاسخ شبهه دوم در اين آيات مى‌فرمايد: ما قدرت جمع کردن آن ذرّات را داريم و نمونه قدرت ما را در آسمان‌ها و زمين مشاهده مى‌کنيد که چگونه آسمان‌ها را برافراشته و زينت داده‌ايم به گونه‌اى که هيچ گونه رخنه و کاستى در آن نيست.
در اسلام تعقّل، تفکّر، بصيرت و معرفت، گام اول است و مناجات، گريه، انابه و عبادت گام بعدى. «تَبْصِرَةً وَ ذِکْرى» اول بصيرت بعد تذکّر. در جاى ديگر مى‌فرمايد: يَتَفَکَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا سُبْحانَکَ ... «1» يعنى ابتدا تفکّر و تعقّل مى‌کنند، آنگاه به ربوبيّت خداوند اقرار مى‌کنند.
قرآن در ستايش از خردمندان مى‌فرمايد: «أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ» «2» اشک آنان برخاسته از فکر، معرفت و بصيرت است، نه بر اساس عادت و احساسات.