تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الْأَرْضَ مَدَدْناها وَ أَلْقَيْنا فِيها رَواسِيَ وَ أَنْبَتْنا فِيها مِنْ کُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ «7»
وَ الْأَرْضَ مَدَدْناها: و زمين را باز کشيديم و گسترانيديم بر روى آب، وَ أَلْقَيْنا فِيها رَواسِيَ: و افکنديم در آن کوههاى استوار بلند مقدار تا به سبب ثقالت آن، زمين بر حال خود قرار گيرد و متزلزل نشود مانند کشتى پر از اثقال که بر روى آب قرار يابد، وَ أَنْبَتْنا فِيها: و رويانيديم در زمين، مِنْ کُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ:
از هر صنف نباتات که نيکو آراسته و بهجت افزاست، يعنى به جهت کثرت حسن و زينت موجب ابتهاج مسرت ناظر است مانند گلهاى لطيفه و اشجار سبزه و نباتات ناضره.
جلد 12 - صفحه 217
حضرت صادق عليه السّلام در حديث مفضل فرمايد: در اندک وقتى در فصل بهار نساج قدرت بصير و سميع از گلهاى بديع و برگهاى منيع و گياه و درختان و سبزه و ريحان و شکوفه و شقايق ارغوان، آنقدر هويدا گردانيده که از وفورش کوه و صحرا و دشت پر شود بدون حرکت و سخن بلکه به محض قدرت کامله حکيم عليم و اراده نافذه خداوند قديم در هر شي‌ء اين آيات را آفريده «1».