تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ نَزَّلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً مُبارَکاً فَأَنْبَتْنا بِهِ جَنَّاتٍ وَ حَبَّ الْحَصِيدِ «9»
وَ نَزَّلْنا مِنَ السَّماءِ: و نازل نموديم از جانب آسمان يا از ابر، ماءً مُبارَکاً:
آبى با برکت و بسيار با منفعت.
در کافى- از حضرت صادق عليه السّلام، فرمود رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله در اين آيه: نيست هيچ آبى در زمين مگر آنکه مخلوط شده با آن آب آسمان «2».
و در حديث مفضل حضرت فرمايد: باران بتدريج و قطره قطره مى‌آيد، زمين را سيراب و زراعات را مى‌روياند و زمين را آبادان و بدنها را نرم و ملايم، و هوا
«1» توحيد المفضل (با تعليق کاظم المظفر، مکتبة الدوارى- قم) ص 157 (خلق الورق و وصفه)
«2» برهان ج 4 ص 217 بنقل از کافى.
جلد 12 - صفحه 218
را از کدورت جلا مى‌بخشد وبا و طاعون و امراضى که از فساد هوا بهم مى‌رسد زايل مى‌نمايد و آفت درختان و زراعات را رفع کند «1».
فَأَنْبَتْنا بِهِ: پس برويانيم به آن باران، جَنَّاتٍ وَ حَبَّ الْحَصِيدِ: سبزه‌ها و دانه‌هاى نباتى که از شأن آن آنست که محصود و درو کرده شود در وقت رسيدن مانند گندم و جو و برنج و ارزن و غير آن.