تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) ما يُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَيَّ وَ ما أَنَا بِظَلاَّمٍ لِلْعَبِيدِ «29» ما يُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَيَ‌: بدرستى که آنچه مقدّم داشتم براى شما در دنيا از اينکه عقاب نمايم کسى را که انکار نمايد وحدانيّت ذات مرا و تکذيب نمايد پيغمبر مرا و مخالفت نمايد امر مرا، تبديل داده نشود و خلاف آن نگردد، وَ ما أَنَا بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ: و نيستم من ستم کننده مر بندگان خود را که بدون استحقاق عقاب نمايم. تنبيه: ورود ظلم به صيغه مبالغه دو وجه است: 1- آنکه مراد عموميت نفى ظلم باشد نسبت به جميع افراد، يعنى خداى‌ جلد 12 - صفحه 235 تعالى ظلم کننده نيست بر هيچ يک از افراد بندگان مأخوذ از قول عرب فلان ظلام للعبيد. 2- آنکه مقصود از مبالغه باشد در نفى صدور ظلم از ذات سبحانى به جهت رد قول آنکه اضافه ظلم به ساحت قدس او نمايد، و معنى آنکه اصلا ظلم از خدا صادر نشود زيرا که ظلم قبيح و منافى با الوهيت و ربوبيت است، پس نسبت ظلم به حق تعالى غايت تباعد باشد، بنابراين اگر عذاب فرمايد کسى را که مستحق عذاب نباشد، حکم آن داشته باشد که افراط در ظلم و از حد درگذشته.