تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ (31)
بعد از وعيد کافران و عاصيان، به مؤمنان و متقيان مژده فرمايد:
وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ: و نزديک گردانيده شود بهشت، لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ: براى پرهيزکاران از کفر و شرک و معاصى در حالتى که دور نباشد، يعنى بر وجهى بهشت را براى متقيان نزديک گردانند که درجات خود را به عين مشاهده کنند و انهار جاريه و اشجار خضره و ثمار طيبه و حور و غلمان و تمام تشريفات را معاينه ببينند، يا وعده دخول متقيان در بهشت دور نيست از ايشان بلکه هر يک از اهل تقوى عنقريب داخل شوند در آن.