در آيات قبل، چهار کمال براى متّقين بيان شد: «أَوَّابٍ» توبه کار، «حَفِيظٍ» حافظ خود و حدود الهى، «خشيت» ترس از خدا، «قلب منيب» داراى دلى خاضع و خاشع و در اين آيه، براى بهشت چهار ويژگى عنوان شده است: «سلام» امنيّت و سلامتى، «خلود» ابديّت و جاودانگى، «ما يشاءون» تنوّع و کاميابى، «لدينا مزيد» گستردگى و وسعت نعمت‌ها.
نعمت‌هاى دنيا، معمولًا داراى آفاتى است که در بهشت نيست، از جمله:
1. همراه با دردسر و رنج است، امّا در بهشت هيچ گونه نگرانى و رنجى نيست. «بِسَلامٍ»
2. موقّت است، ولى بهشت دائمى است. «يَوْمُ الْخُلُودِ»
3. نوع آن محدود است، امّا در بهشت هر چه بخواهند هست. «ما يَشاؤُنَ»
4. مقدار آن محدود است، امّا در بهشت رو به فزونى است. «لَدَيْنا مَزِيدٌ»