«خشيت» به آن خوف و ترسى گفته مى‌شود که برخاسته از معرفت و عظمت خداوند باشد.
پذيرايى مطلوب آن است که سفره را نزد مهمان ببرند، نه مهمان را نزد سفره. چنانکه حضرت ابراهيم، سفره را نزد مهمانان برد، «فَقَرَّبَهُ إِلَيْهِمْ» «1» در قيامت نيز بهشت را نزد پرهيزکاران مى‌برند تا نيازى به طىّ مسافت نباشد. «أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ»
دوزخيان را به دوزخ پرتاب مى‌کنند، «أَلْقِيا فِي جَهَنَّمَ» «2» امّا بهشتيان را تکريم کرده و بهشت را به آنان نزديک مى‌کنند. «أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ»
به دوزخيان وعيد عذاب داده شده و آنان را تهديد مى‌کنند، «قَدَّمْتُ إِلَيْکُمْ بِالْوَعِيدِ» «3» ولى به بهشتيان نويد و بشارت داده مى‌شود. «هذا ما تُوعَدُونَ»
رسول خدا صلى الله عليه و آله به ابن مسعود فرمود: اى پسر مسعود! از خداوند در نهان چنان بيمناک باش که گويا او را مى‌بينى و اگر تو او را نمى‌بينى او تو را مى‌بيند. سپس اين آيه را تلاوت فرمود:
مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ ... «4»
قرآن از سه نوع قلب سخن به ميان آمده است:
الف) قلب سليم، «إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ» «5» که از شرک، نفاق، کينه و عيوب ديگر سالم باشد.
ب) قلب مُنيب، «وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ» «6» که بعد از لغزش، به درگاه خدا توبه و انابه مى‌کند.
ج) قلب مريض، «فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ» «7» که در آن نفاق و ناباورى نسبت به معارف الهى است و اگر به حال خود رها شود، مرض او روز به روز گسترده‌تر مى‌شود.