«لُغُوبٍ» به معنى رنج و خستگى است که در مورد قدرت‌هاى محدود بشرى معنا دارد. امّا در مورد خداوند که قدرتش نامحدود است مفهومى ندارد. کسى که قادر است آسمان و زمين را به آسانى بيافريند، آيا از آفرينش دوباره ما عاجز است؟!
مراد از «يوم» در آيه، روز و يا شبانه روز نيست، شايد مقصود شش مرحله و دوران است، زيرا روز به معناى متعارف بعد از پيدايش آسمان و زمين پيدا شده است.
فخر رازى اين آيه را پاسخى به عقيده يهوديان مى‌داند که مى‌گويند: خداوند، آفرينش را روز يکشنبه آغاز کرد و جمعه به پايان رساند و شنبه به استراحت پرداخت!
جلد 9 - صفحه 231
آفرينش خداوند، ويژگى‌هايى دارد:
1. بديع و ابتکارى است. «بَدِيعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» «1»
2. هدفدار است. «ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا» «2»
3. در حال تغيير و تحوّل و گسترش است. «وَ إِنَّا لَمُوسِعُونَ» «3»
4. با برنامه و اندازه‌گيرى است. «کُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلَقْناهُ بِقَدَرٍ» «4»
5. هر چيز در حد خود کامل است. «أَحْسَنَ کُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلَقَهُ» «5»
6. تدريجى و مرحله به مرحله است. خَلَقْنَا ... فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ
در آيه پانزدهم خوانديم: آيا ما نسبت به آفرينش نخستين عاجز مانديم. «أَ فَعَيِينا بِالْخَلْقِ الْأَوَّلِ» و در اين آيه مى‌فرمايد: ذرّه‌اى خستگى در ما راه نيافت. «وَ ما مَسَّنا مِنْ لُغُوبٍ»