1- توجّه به قدرت خداوند، سبب صبر و استقامت در برابر ناملايمات مى‌گردد.
لَقَدْ خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ ... فَاصْبِرْ ...
2- ارشاد و هدايت و تبليغ و تعليم، به صبر و پشتکار نياز دارد. «فَاصْبِرْ»
3- انبيا، با تذکّر و سفارش الهى راه هدايت را پيش مى‌برند. «فَاصْبِرْ»
4- صبر در مقابل زخم زبان و نيش و نوش‌ها، حتى براى پيامبر طاقت‌فرساست لذا خداوند به آن توصيه مى‌کند. «فَاصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ»
5- عامل و پشتوانه صبر، ياد خداست. فَاصْبِرْ ... وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّکَ
6- تسبيح خداوند بايد همراه با ستايش او باشد. تنزيه او از عيب‌ها کافى نيست، حمد و ستايش نيز لازم است. «وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّکَ»
7- ربوبيّت خدا، انگيزه‌ى ستايشِ ما و ستايش ما، عامل رشد ماست. «بِحَمْدِ رَبِّکَ»
8- تسبيح و تنزيه خداوند، بر حمد و ستايش او مقدّم است. «وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّکَ»
9- براى عبادت و دعا، بعضى از زمان‌ها اولويّت دارند. قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ ...
10- انسان براى تکامل معنوى، به تکرار و تداوم عبادت نياز دارد. «قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ الْغُرُوبِ. وَ مِنَ اللَّيْلِ»
11- پيروان پيامبر، بخشى از شب را به عبادت مى‌پردازند. «وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ» 12- علاوه بر اذکار و نمازهاى واجب، نمازها و اذکار مستحب نيز مورد سفارش
«1». تفسير مجمع البيان.
جلد 9 - صفحه 234
خداوند است. «وَ أَدْبارَ السُّجُودِ»