تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يَوْمَ تَشَقَّقُ الْأَرْضُ عَنْهُمْ سِراعاً ذلِکَ حَشْرٌ عَلَيْنا يَسِيرٌ (44)
يَوْمَ تَشَقَّقُ الْأَرْضُ: روزى که بشکافد زمين و دور شود، عَنْهُمْ سِراعاً: از مردگان، پس بيرون آيند از قبور در حالتى که شتابندگانند بسوى ندا کننده بدون تاخير و مهلت، ذلِکَ حَشْرٌ: اين زنده شدن ايشان از قبور برانگيختنى است و جمع کردنى، عَلَيْنا يَسِيرٌ: که بر ما آسان است با وجود دورى ديار و قبور و تفرق و تشتت ايشان.
بيان: عقلا ثابت است که بعد از موت، اجزاء اصليه عنصرى هر شخص معلوم المقدار، متفرق گرديده در عنصر خود وديعه گذاشته؛ حق سبحانه به حقيقت و ماهيت و مقدار آن عالم و حافظ است، چون روز قيامت شود به اراده ازليه و قدرت تامه سبحانيه، اجزاء متفرقه متشتّته جمع‌آورى شده به نفخ صور، روح در آنها دميده به عرصه قيامت حاضر آيند.