تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّا نَحْنُ نُحْيِي وَ نُمِيتُ وَ إِلَيْنَا الْمَصِيرُ (43) إِنَّا نَحْنُ نُحْيِي‌: بدرستى که ما زنده مى‌نمائيم مردمان را، يعنى نطفه مرده را حيات مى‌بخشيم در دنيا، وَ نُمِيتُ‌: و مى‌ميرانيم ايشان را در جهان، وَ إِلَيْنَا الْمَصِيرُ: و بسوى ماست بازگشت ايشان، يعنى بار ديگر ايشان را براى حساب و جزا زنده مى‌نمائيم. برهان: بر اثبات معاد جسمانى- ايجاد معدوم از محض عدم به غير ماده و «1» مرحوم حاج ميرزا ابو الحسن شعرانى در ذيل اين مطلب در جلد نهم تفسير منهج الصادقين، صفحه 28، توضيحاتى بيان کرده‌اند که در اينجا به نقل آن مى‌پردازيم: «اين سخن از خرافات يهود است و ... بيت المقدس و مکه و هر جاى متبرّک به آسمان روحانى نزديکتر است و دعا در آن مستجاب است و هدايت بدان جا نازل و برکت عام، و دوازده و هيجده ميل تأويل روحانى به جسمانى است و از افکار مادى يهود برخاسته.» جلد 12 - صفحه 246 مده به انواع صور و اشکال، ممتنع و محال نيست، زيرا هرگاه ممتنع مى‌بود البته هيچ ذره از موجودات و کائنات اين عوالم بوجود نمى‌آمد؛ و هرگاه معلوم شد که اين همه موجودات را در عالم، ذات مقدس الهى آفريده، محقق يابد اين اشياء ممکن بذاته و مقدور قدرت خلاق على الاطلاق است، پس اعاده و ايجاد مرتبه ثانيه بالنسبه به همان اشياء اوليه به طريق اولى، اسهل و اقدر خواهد بود، حيات و ممات و ايجاد و اعاده در حيطه قدرت قادر متعال باشد.