تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِذْ قالَتِ امْرَأَتُ عِمْرانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَکَ ما فِي بَطْنِي مُحَرَّراً فَتَقَبَّلْ مِنِّي إِنَّکَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ (35)
«1» تفسير برهان، جلد اوّل، صفحه 279، حديث 14- تفسير عياشى، جلد اوّل، صفحه 169، حديث 35
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 79
بعد از آن، احوال مريم دختر عمران مادر حضرت عيسى عليه السّلام را بيان فرمايد:
إِذْ قالَتِ امْرَأَتُ عِمْرانَ: ياد بياور و منتهى شود علم تو اى پيغمبر، زمانى را که گفت زن عمران بن ماثان يعنى حنّه دختر فاقود جدّه حضرت عيسى عليه السّلام چون حامله شد، رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَکَ: پروردگارا بدرستى که من نذر نمودم براى تو، ما فِي بَطْنِي مُحَرَّراً: آنچه در شکم من است آزاد شده از تعلقات دنيا، يعنى او را مشغول نسازم به امور دنيويه، بلکه مخصوص به عبادت ذات يگانه تو و خدمت مسجد بيت المقدس نمايم؛ و در آن زمان، خدمت مسجد قدس را امرى مهم مى‌دانستند و آن را اعظم عبادات شمرده، فرزند را براى آن کار نذر مى‌نمودند که آب و جاروب و چراغ روشن مى‌نمود و تا امر ضرورى پيش نيامدى، از آن خارج نشدى تا زمان بلوغ. بعد ايشان را مخيّر مى‌ساختند ميان مکث و خروج، و در شريعت ايشان، مشروعيت نذر در پسران آنها بودى و هيچکس از انبياء و علماى آنها نبود مگر آنکه يک يا دو فرزند خود را محرّر گردانيدى. فَتَقَبَّلْ مِنِّي: پس قبول فرما خدايا از من، آنچه نذر کرده‌ام، إِنَّکَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ: بدرستى که تو شنوائى سخنى را که در باب نذر گفتم، دانائى به مقصد من در اين نذر که جز رضاى تو نخواستم.
در کتاب کافى و تفسير قمى و مجمع و مبانى از حضرت صادق عليه السّلام مروى است در سبب نذر «حنّة» آنکه: خداى تعالى وحى فرمود به عمران که من به تو پسرى خواهم داد که مرض خوره و پيسى و جذام را خوب نمايد و او رسول بنى اسرائيل خواهد بود. عمران حکايت آن را به زوجه خود گفت. پس او دعا نمود، زن عمران به مريم حامله شد «1» لهذا او را نذر کرد که خادم بيت المقدس به خاصه باشد. و قبل از وضع او، عمران وفات نمود.
«1» تفسير مجمع البيان، جلد اوّل، صفحه 435- تفسير عياشى، جلد اوّل، صفحه 171، حديث 39- بحار الانوار، جلد 14، صفحه 203، حديث 15
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 80