تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ فِي أَمْوالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ «19»
بعد از آن وصف طاعت ماليه آنها را فرمايد که:
وَ فِي أَمْوالِهِمْ حَقٌ: و در مالهاى ايشان بوده نصيبى مقدر و بهره معين، لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ: براى سؤال کننده و بى‌بهره، و آن مستحقى است که از هيچ کس چيزى نخواهد و گمان مردمان چنان باشد که او غنى است و بدين جهت او را از صدقه محروم سازند، يا کسى که به سبب زيادتى دختر مبتلا بود، يا صاحب حرفه‌اى که از حرفه خود چيزى کسب نکند، يا کسى که به اثمار يا زروع يا انعام او نقصان رسيده باشد.
عبد اللّه بن قلابه گويد: در يمامه سيلى آمد و مال شخصى را بتمامه برد، يکى از اصحاب حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله گفت: اين مرد محروم است براى او توزيعى بايد کرد «2».
و از آن حضرت مروى است: مسکين آن نيست که يک لقمه يا دو لقمه يا يک خرما و دو خرما دارد، مسکين کسى است که هيچ چيز را نيابد و کسى به و تصدق ننمايد «3».
«1» منهج الصادقين، ج 9، ص 36- 37. تکملة منهاج البراعة فى شرح نهج البلاغه (ميرزا حبيب الله الهاشمى الخوئى، مکتبة الاسلامية) ج 21 ص 111 تا 116 حکمت 73. همچنين اين روايت را علامه مجلسى در بحار الانوار ج 87 ص 156 روايت 41 بنقل از عدة الداعى آورده است.
«2» منهج الصادقين، ج 9، ص 37.
«3» همان مدرک.
جلد 12 - صفحه 261