تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ فِي الْأَرْضِ آياتٌ لِلْمُوقِنِينَ «20»
بعد از آن بيان آيات خود را فرمايد:
وَ فِي الْأَرْضِ آياتٌ: و در زمين نشانه‌هائى است براى استدلال بر وجود صانع و يگانگى و علم و قدرت و اراده فرط رحمت الهى، لِلْمُوقِنِينَ: براى يقين کنندگان و آنانکه زنگ ريب و شک از قلوب خود زدوده، به آيات سبحانى معرفت حاصل کنند. و تخصيص به موقنين براى آنست که ايشان تأمل نمايند در آن و علم و يقين حاصل کنند به خالق و صانع و مدبر آن، و از جمله آيات ارضيه که بروى زمين‌اند بساطت آن براى سکنه، و عيون منفجره، و معادن متنوعه، و حيوانات متنفسه که مختلفند از حيث صور و اشکال و افعال مانند چرندگان و درندگان و پرندگان و حشرات و نبات متنوعه از بقول و حبوب و اشجار و ميوجات مختلفه از حيث رنگ و طعم و بو با آنکه به يک آب نشو و نما نمايند و کوهها و صحراها و درياها و طرق آن به جهت سهولت تردد بندگان در بقاع و بلدان و آنچه در نفس زمين است از اختلاف اجزاى آن در کيفيات و خواص و منافع و غير آن، قدرت پروردگار و توحيد او را شاهدند.