1- روحيات و رفتار خوشايند و ناخوشايند مهمان بايد مورد توجه ميزبان باشد.
«فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً»
2- انبيا از جنس بشر بوده‌اند و مثل ساير مردم گاهى ترس و نگرانى‌هايى پيدا مى‌کردند. «فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً» (نخوردن غذا نشانه به اصطلاح نمک‌گير نشدن و نوعى دشمنى است)
3- هر رفتار و حرکتى هرچند ساده و کم اهميّت (همچون غذا نخوردن)، اگر
جلد 9 - صفحه 256
موجب نگرانى ديگران شود، بايد به نوعى جبران شود تا نگرانى برطرف گردد. «أَ لا تَأْکُلُونَ- فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً- لا تَخَفْ وَ بَشَّرُوهُ»
4- کمال فرزند، به علم و دانش است. «بِغُلامٍ عَلِيمٍ»
5- انبيا، گاهى از طريق فرشتگان از آينده با خبر مى‌شدند. «بَشَّرُوهُ بِغُلامٍ عَلِيمٍ»
6- زن، موجودى احساسى و عاطفى است و در مقابل آنچه مى‌شنود معمولًا خيلى زود عکس العمل نشان مى‌دهد. «فِي صَرَّةٍ فَصَکَّتْ»
7- مرد نبايد مانع بروز احساسات طبيعى زن شود. «فِي صَرَّةٍ فَصَکَّتْ» (حضرت ابراهيم مانع ابراز احساسات همسرش نشد)
8- قدرت خداوند محدوديّت ندارد. از پيرمرد و پيرزنى نازا، فرزندى با استعداد به دنيا مى‌آورد. بِغُلامٍ عَلِيمٍ ... عَجُوزٌ عَقِيمٌ
9- اراده خداوند، بر عوامل طبيعى حاکم است. قالُوا کَذلِکَ ...
10- دادن‌ها وندادن‌هاى الهى، همه عالمانه و حکيمانه است. «إِنَّهُ هُوَ الْحَکِيمُ الْعَلِيمُ» (خداوند در جوانى به ابراهيم و همسرش فرزند نمى‌دهد و در پيرى، پسرى مى‌دهد که پيامبر مى‌شود.)
جلد 9 - صفحه 257
جزء «27»