1- پرسيدن عيب نيست، انبيا هم آنچه را نمى‌دانستند، مى‌پرسيدند. فَما خَطْبُکُمْ ...
2- کيفر مجرمان، تنها در آخرت نيست. «أُرْسِلْنا إِلى قَوْمٍ مُجْرِمِينَ»
3- گاهى مأمور کيفر مجرمان در دنيا نيز فرشتگان هستند. «لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجارَةً مِنْ طِينٍ»
4- در قهر يا مهر الهى، همه چيز حساب و نشان دارد. «مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّکَ»
5- ايمان، کليد نجات است. «فَأَخْرَجْنا مَنْ کانَ فِيها مِنَ الْمُؤْمِنِينَ»
6- اگر در منطقه‌اى فقط يک خانواده مسلمان باشد، بايد به آنان توجّه شود. «غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ»
7- گرچه جامعه فاسد، بستر فساد را فراهم مى‌کند، امّا انسان را مجبور به فساد نمى‌کند ومى‌توان در منطقه فاسد، خانواده سالم داشت. «غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ»
8- گاهى فساد به قدرى فراگير مى‌شود که پيامبر عزيزى مثل حضرت لوط، تنها
«1». فيل، 4.
«2». آل‌عمران، 125.
جلد 9 - صفحه 259
يک خانواده طرفدار دارد، «غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ» آن هم نه تمام خانواده، بلکه خانواده بدون همسر. «فَأَنْجَيْناهُ وَ أَهْلَهُ إِلَّا امْرَأَتَهُ» «1»
9- هم نعمت‌هاى الهى آيه و نشانه هستند و هم قهر الهى. «وَ تَرَکْنا فِيها آيَةً»
10- کسانى از حوادث تلخ عبرت مى‌گيرند، که از عذاب قيامت، خوف داشته باشند. «آيَةً لِلَّذِينَ يَخافُونَ الْعَذابَ»
11- خوف دائمى از عذاب الهى، يک ارزش است. «يَخافُونَ الْعَذابَ الْأَلِيمَ»
تفسير نور(10جلدى) ج9 259 سوره الذاريات، آيه 39 - 38 ..... ص : 259