تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَتَوَلَّى بِرُکْنِهِ وَ قالَ ساحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ (39)
و چون فرعون معجزات ظاهره را مشاهده کرد:
فَتَوَلَّى بِرُکْنِهِ: پس برگشت از ايمان آوردن به قوت خود، يعنى به سبب آنچه پشتيبانى و تقويتى داشت از بسيارى لشگر و خزائن، از ايمان اعراض نمود فرعون با ارکان ملک خود. وَ قالَ ساحِرٌ: و گفت فرعون که موسى جادوگرى است و به چشم بندى خارق عادتى نمايد، أَوْ مَجْنُونٌ: يا ديوانه است که از عاقبت خود نمى‌انديشد. محققان فرموده‌اند طعن فرعون لئيم بر موسى کليم دليل جهل اوست، زيرا به دو چيز متضاد طعن زد، چه مقرر است که سحر از کسى صادر شود که صاحب عقل و حذاقت باشد، و ديوانگى دليل زوال عقل است، و اين دو با هم ضد مى‌باشند. خلاصه چون فرعون از موسى عليه السّلام اعراض نمود و طعن زد، قوم تبعيت او نموده با او در طغيان اتفاق نمودند و بناى ستيزگى را گذاشتند و با ظهور آيات بينات متنبه نشدند و به کفر و گمراهى مصر گرديدند. بعد از اتمام حجت بر آنان،