تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَأَخَذْناهُ وَ جُنُودَهُ فَنَبَذْناهُمْ فِي الْيَمِّ وَ هُوَ مُلِيمٌ (40) فَأَخَذْناهُ وَ جُنُودَهُ‌: پس گرفتيم فرعون و لشگر او را به غضب و قهر، فَنَبَذْناهُمْ فِي الْيَمِ‌: پس بيفکنديم همه ايشان را در دريا و غرق ساختيم، وَ هُوَ مُلِيمٌ‌: در حالتى که فرعون ملامت کننده بود نفس خود را که چرا از حضرت موسى عليه السّلام اعراض کردم و طعن بر او زدم و بدين جهت بود که وقت غرق شدن گفت: «امنت انه لا اله الا اللّه». علامه مجلسى رحمه اللّه- به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام روايت نموده که حق تعالى مهلت داد فرعون را در ميان دو کلمه چهل سال، در جلد 12 - صفحه 275 اول که گفت: «ما لکم من اله غيرى» نيست غير از من خدائى. و در آخر گفت: «انا ربّکم الاعلى» پس او را به هر دو کلمه در دنيا عذاب فرمود: وقتى که حضرت موسى و هارون عليهما السّلام نفرين کردند بر فرعون، حق تعالى وحى نمود که مستجاب شد دعاى شما، در وقتى که اجابت ظاهر گرديد و فرعون غرق شد چهل سال گذشت‌ «1». تنبيه: چون موجبات «لوم» مختلف است و بر حسب اختلاف مقادير لوم مختلف مى‌شود، پس چنانکه مرتکب کبيره ملوم است بر مقدار آن و تارک ندب نيز معلوم بر قدر آن، پس تفاوت بسيار است بين ملامت حضرت يونس عليه السّلام در آيه‌ «فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَ هُوَ مُلِيمٌ» و ملامت فرعون در اين آيه‌ «وَ هُوَ مُلِيمٌ».