تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الْأَرْضَ فَرَشْناها فَنِعْمَ الْماهِدُونَ (48)
«1» نهج البلاغه (با ترجمه فيض الاسلام) خطبه غرّاء (82) ص 198.
جلد 12 - صفحه 280
وَ الْأَرْضَ فَرَشْناها: و زمين را گسترانيديم به سبب استقرار خلقان بر آن، فَنِعْمَ الْماهِدُونَ: پس نيک گسترانيده‌ايم ما و ما بسط آن داديم به جهت مصالح بندگان نه به جهت جذب نفع خود و دفع ضرر از خود، زيرا غنى با لذات و مستغنى از ما سوى، و همه موجودات محتاج به ما هستند.