تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَ تَواصَوْا بِهِ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طاغُونَ (53)
أَ تَواصَوْا بِهِ: آيا وصيت کرده‌اند پيشينيان پسينيان را بدين سخن تا همه متفق شده باشند بدين قول (استفهام براى توبيخ است) و چون حقيقت تواصى از ايشان منتفى بوده به جهت تلاقى ايشان در زمان واحد، بدين جهت از آن اضراب نموده مى‌فرمايد، بَلْ هُمْ قَوْمٌ طاغُونَ: بلکه ايشان گروهى‌اند سرکشى کنندگان و از حدّ بيرون رفتگان، يعنى جامع ايشان در اين قول تواصى نيست بلکه طغيان و عناد ايشان است.