تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
الَّذِينَ لا يُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ کافِرُونَ «7»
الَّذِينَ لا يُؤْتُونَ الزَّکاةَ: آنانکه نمى‌دهند زکات را به جهت بخل و عدم شفقت بر بندگان که اعظم رذايل است، وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ کافِرُونَ: و حال آنکه ايشان بسراى آخرت يعنى از بعث و نشور و حساب و قيامت ايشان کافرند.
بيان:
امتناع آنها از زکات به جهت استغراق ايشان است در طلب دنيا و انکار آخرت و تخصيص ندادن زکات در ميان اوصاف کفار به جهت آنست که مال، محبوب و مرغوب‌ترين چيزى است نزد آنها بر وجهى که آن را شفيق روح خود دانند. پس صرف آن در راه خدا اقوى دليل است بر ثبات قدم و استقامت و صدق نيت و خلوص طاعت. آيه دليل است بر آنکه کفار مکلف به زکات هستند، لکن اسلام، شرط صحت آنست نه شرط وجوب، و لذا معاقب هستند به آن.
جلد 11 - صفحه 350