گرچه خداوند مىتوانست با يک اراده همه چيز را خلق کند، لکن حکمت او اقتضا مىکرد که آسمانها را در دو مرحله و دوران خلق نمايد.
در اين آيه، سخن از ستارگان با چند عنوان مطرح شده است:
زينت آسمان. «زينة»
حفاظت از آسمان. «حِفْظاً»
چراغ آسمان. «بِمَصابِيحَ»
در سورهى صافّات مىخوانيم: «إِنَّا زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِزِينَةٍ الْکَواکِبِ وَ حِفْظاً مِنْ کُلِّ شَيْطانٍ
جلد 8 - صفحه 321
مارِدٍ لا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلى وَ يُقْذَفُونَ مِنْ کُلِّ جانِبٍ دُحُوراً وَ لَهُمْ عَذابٌ واصِبٌ» «1» ما آسمان نزديک (پايين) را با ستارگان آراستيم تا آن را از هر شيطان خبيثى حفظ کنيم، آنها نمىتوانند به (سخنان) فرشتگان عالم بالا گوش دهند. زيرا که از هر سو هدف قرار مىگيرند و به عقب رانده مىشوند و براى آنها عذاب هميشگى است.
رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: اهل بيت من براى ساکنان زمين وسيلهى امان هستند همان گونه که ستارگان براى آسمانها مايهى امانند. «2»