نکته‌های تفسیر نور

«رَواسِيَ» جمع «راسية» به معناى کوههاى استوار است. «سَواءً» به معناى برابر است و «سَواءً لِلسَّائِلِينَ» به معناى آن است که قوت‌ها برابر نيازهاست. «طوع» به معناى رغبت و «کره» به معناى بى‌رغبتى است. عبارتِ‌ «اسْتَوى‌» هرگاه در کنار حرف «على» قرار گيرد، به معناى سلطه و حکومت است، مانند آيه‌ى‌ «الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى‌» «1» ولى هرگاه در کنار حرف‌ «إِلَى» قرار گيرد، به معناى توجّه و قصد است مانند همين آيه. «2» آفرينش، مراحل تکاملى دارد: اول) خلق شدن. «خَلَقَ الْأَرْضَ» دوم) استقرار و تثبيت. «جَعَلَ فِيها رَواسِيَ» سوم) تزريق منافع در زمين. «بارَکَ فِيها» چهارم) تأمين نيازهاى همگان. «سَواءً لِلسَّائِلِينَ» «1». طه، 5. «2». مفردات راغب. جلد 8 - صفحه 319 زمين و کوه‌ها مايه‌ى برکت هستند. برخى از فوايد و برکات زمين عبارت است از: تأمين مواد غذايى، پيدايش گياهان، تصفيه‌ى آب، دفن مردارها و زباله‌ها، يک دانه گرفتن و چند خوشه دادن، زباله را گرفتن و آب زلال دادن و در کوهها نيز برکاتى است از قبيل انواع معادن، حفظ برف‌ها، تأمين سنگ‌هاى ساختمانى، حفظ لرزش‌هاى زمين و کنترل طوفان‌ها و بادها، علامت و راهنمايى براى مسافران و .... بعضى‌ «أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ» را اشاره به چهار فصل گرفته و گفته‌اند تغيير فصل‌ها در تأمين روزى موجودات زمين مؤثّرند. سؤال: اگر روزى براى همه هست، اين همه گرسنه چرا؟ پاسخ: در سوره‌ى ابراهيم آيات 32 تا 34 خداوند مى‌فرمايد: ما باران فرستاديم و ميوه‌ها رويانديم تا رزق شما باشد. کشتى‌ها، نهرها، خورشيد و ماه و شب و روز را مسخر شما کرديم و هر چه خواستيد داديم و اگر نعمت‌هاى الهى را بشماريد نمى‌توانيد حسابش را بکنيد، لکن مديريّت‌هاى ناقص و توزيع‌هاى ناعادلانه و اسراف و تبذيرها و کارهاى ظالمانه، اين بدبختى‌ها را براى شما آورده است و در پايان مى‌فرمايد: «إِنَّ الْإِنْسانَ لَظَلُومٌ کَفَّارٌ»