1- خداوند آسمان را هفت طبقه قرار داده است. «فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ»
2- در نزد قدرت خداوند، آفرينش زمين با آفرينش آسمان‌هاى هفت‌گانه تفاوتى نمى‌کند. هر دو را در دو مرحله آفريده است. فَقَضاهُنَ ... فِي يَوْمَيْنِ
3- با اين که در هر آسمانى امر و ويژگى خاصّى وجود دارد، امّا همه به يک سرچشمه وصل است. أَوْحى ...
4- برنامه‌هاى هر آسمانى از آسمان ديگر جدا است. ( «أَمْرَها» يعنى امورى که مربوط به همان آسمان است)
5- هر چه ستاره ديده‌ايم و آن چه که بعداً کشف مى‌شود، زينت‌هاى آسمانِ پايينى است و ما از آسمان‌هاى ديگر خبرى نداريم. «زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ»
6- ستارگان، عامل حفاظت آسمان‌ها هستند. «حِفْظاً»
7- مقدّرات الهى در دسترس هيچ کس قرار نمى‌گيرد. «تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ»
8- هستى، تبلور علم و قدرت الهى است. «ذلِکَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ»
9- مقدّرات الهى حکيمانه و عادلانه است. «ذلِکَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ»
«1». صافات، 6- 9.
«2». تفسير کنزالدقائق.
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 322