تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ فِي يَوْمَيْنِ وَ أَوْحى فِي کُلِّ سَماءٍ أَمْرَها وَ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ وَ حِفْظاً ذلِکَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ «12»
فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ: پس محکم گردانيد آسمان را و تمام گردانيد هفت
«1» منهج الصادقين (چ 1333 تهران) ج 8 ص 171.
«2» مدرک پيشين ص 172.
جلد 11 - صفحه 355
آسمان را، فِي يَوْمَيْنِ: در مدت دو روز که پنجشنبه و جمعه باشد. و چون ايجاد جميع مخلوقات در روز جمعه بود لذا به اين اسم مسمى گرديد. وَ أَوْحى فِي کُلِّ سَماءٍ: و وحى فرمود در هر آسمان، أَمْرَها: کار آن را، يعنى مقرر نمود شأن هر ملکى از تدابير و مصالح يا خالق فرمود در هر يک آنچه اراده نمود از اصناف ملائکه و ساير نيرات، يا الهام فرمود که هر يک چه نوع عبادت کنند.
وَ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا: و زينت داديم آسمان دنيا و نزديکتر که آسمان اول است، بِمَصابِيحَ: به ستارگان که مانند چراغهاى درخشانند، چه به سبب لطافت آن، جميع کواکب در آن ديده مى‌شوند اگرچه بعض آن در آسمان ديگر باشند.
وَ حِفْظاً: و نگهداشتيم آسمان را نگهداشتنى از آفات يا از شياطين که بخواهند استراق سمع کنند. ذلِکَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ: آنچه مذکور شد از بدايع خلقت، تقدير خداوند غالب داناست که به قدرت کامله در ملک خود هر چه خواهد مى‌کند، داناست به مصالح آفرينش، زيرا خلق آسمان از دخان و تزئين آن به کواکب، دلالتى تمام دارد بر کمال علم و قدرت او سبحانه، و بر آنکه ذات سبحانى غنى مطلق که ابدا احتياج به ماسوى ندارد.